Mój okręg

Okręg wybor­czy nr 45 do Senatu Rze­czy­po­spo­li­tej Pol­skiej obej­muje część obszaru mia­sta na pra­wach powiatu Warszawa: Bemowo, Ochota, Ursus, Włochy, Wola. Wybie­rany jest w nim 1 sena­tor na zasa­dzie więk­szo­ści względ­nej. W obec­nym kształ­cie został utwo­rzony w 2011 na pod­sta­wie Ustawy z dnia 5 stycz­nia 2011 r. – Kodeks wybor­czy (Dz. U. z 2011 r. Nr 21, poz. 112). Po raz pierw­szy wybory zostały zor­ga­ni­zo­wane w nim 9 paź­dzier­nika 2011.

 

 

bemowo

Bemowo – dziel­nica War­szawy poło­żona na zachod­nim skraju mia­sta. Obej­muje tereny przy­łą­czone do dzielnicy-gminy Wola w 1951 roku. Od 1994 roku sta­nowi osobną jed­nostkę. Nazwa pocho­dzi od nazwi­ska gene­rała Józefa Bema. Jedna z naj­bar­dziej roz­wi­ja­ją­cych się dziel­nic sto­licy. Kie­dyś była głów­nie “sypial­nią War­szawy”, dziś jest dużym cen­trum sportu i handlu.

Według danych GUS z dnia 31.12.2010 r. dziel­nica Bemowo ma powierzch­nię 24,95 km² i liczy 114 899 mieszkańców.

Dziel­nica Bemowo jest ściśle zwią­zana z Woj­skiem Pol­skim. Lot­ni­sko Babice sku­pia wokół sie­bie wiele jed­no­stek woj­sko­wych, a także woj­skową uczel­nię wyż­szą, insty­tut badaw­czy i zakłady WZL. W prze­szło­ści na tere­nie Fortu Bema dzia­łały Zakłady Amu­ni­cyjne nr 1, a teren przy­le­gły do fortu zaj­mo­wał woj­skowy klub spor­towy CWKS Legia. W okre­sie II wojny świa­to­wej powstało tu lot­ni­sko o twar­dej nawierzchni i w okre­sie PRL dzia­łały tu takie jed­nostki jak Nad­wi­ślań­skie Jed­nostki Woj­skowe: 103 Pułk Lot­ni­czy (JW 1159), Samo­dzielna Sta­cja Napraw­cza czy 3 Łużycka Dywi­zja Arty­le­rii Obrony Powietrz­nej Kraju.

Obec­nie na Bemo­wie funk­cjo­nują takie jed­nostki jak: Dowództwo Ope­ra­cyjne Sił Zbrojnych, 3 War­szaw­ska Bry­gada Rakie­towa Obrony Powietrznej, Centrum Reago­wa­nia Epidemiologicznego itd.

 

Ochota – jedna z dziel­nic War­szawy, poło­żona w naj­bliż­szym sąsiedz­twie cen­trum mia­sta. Jej geo­me­tryczny środek sta­nowi skrzy­żo­wa­nie ulic Bitwy War­szaw­skiej 1920 r. oraz ulicy Bia­ło­brze­skiej. Jest to naj­gę­ściej zalud­niona dziel­nica War­szawy (9448 osób/km²).

Według danych GUS z dnia 31 grud­nia 2009 roku dziel­nica ma powierzch­nię 9,7 km² i liczy 89 383 mieszkańców.

Na Ocho­cie miesz­czą się sie­dziby i budynki kil­ku­na­stu wydzia­łów uczelni wyż­szych, a także rek­to­raty War­szaw­skiego Uni­wer­sy­tetu Medycznego, Wyższej Szkoły Eko­lo­gii i Zarządzania, Akademii Peda­go­giki Spe­cjal­nej im. Marii Grzegorzewskiej, Polsko-Japońska Wyż­sza Szkoła Tech­nik Kom­pu­te­ro­wych i Wyż­szej Szkoły Peda­go­gicz­nej Towa­rzy­stwa Wie­dzy Powszech­nej. Znaj­duje się rów­nież tam sie­dziba Kra­jo­wej Szkoły Admi­ni­stra­cji Publicz­nej. Część budowli uczel­nia­nych mie­ści się na obsza­rze Kam­pusu Ochota, któ­rego trzon sta­no­wią wydziały lub insty­tuty matematyczno-przyrodnicze Uni­wer­sy­tetu War­szaw­skiego oraz Pol­skiej Aka­de­mii Nauk, jak rów­nież sku­pione na Kam­pu­sie Bana­cha budynki WUM. Ponadto nie­które uczel­nie mające na Ocho­cie sie­dzibę część budyn­ków mają poło­żone w innych czę­ściach dziel­nicy (np. Wydział Nauk Spo­łecz­nych WSP TWP, Wydział Archi­tek­tury WSEiZ). Sku­pie­nie jed­no­stek naukowo-badawczych jest roz­wi­nię­ciem mię­dzy­wo­jen­nych kon­cep­cji mia­steczka aka­de­mic­kiego. Z lat 20. i 30. XX w. pocho­dzi kom­pleks domów stu­denc­kich Poli­tech­niki War­szaw­skiej przy pl. Naru­to­wi­cza, gmach Wol­nej Wszech­nicy czy­In­sty­tutu Rado­wego. Następne budowle powsta­wały w latach póź­niej­szych, a naj­now­sze inwe­sty­cje – kom­pleks trzech Cen­trum Nowych Tech­no­lo­gii UW powstają od roku 2010. Nie­które budynki były przej­mo­wane przez kolejne uczel­nie, np. gmach Wol­nej Wszech­nicy był po II woj­nie świa­to­wej sie­dzibą Aka­de­mii Sztabu Gene­ral­nego, a po roz­bu­do­wie Woj­sko­wej Aka­de­mii Poli­tycz­nej, następ­nie zaś kilku jed­no­stek Uni­wer­sy­tetu War­szaw­skiego (głów­nie Wydziału Mate­ma­tyki, Infor­ma­tyki i Mechaniki).

ursus

Ursus – dziel­nica War­szawy, w latach 1952–1977 – samo­dzielne mia­sto, do 1954 roku znane jako Czechowice.

Według danych GUS z 31 grud­nia 2009 dziel­nica ma powierzch­nię 9,35 km² i liczy 50 355 mieszkańców.

Na tere­nie dzi­siej­szego Ursusa od XIV wieku ist­niały trzy wsie: Cze­cho­wiceSko­ro­sze i Sza­moty, w póź­niej­szym okre­sie rów­nież Gołąbki. Dopiero XX wiek przy­czy­nił się do roz­woju tych miej­sco­wo­ści. Gdy w 1916 r. pobli­ski Prusz­ków z gminy prze­kształ­cił się w mia­sto, sie­dzibą gminy stały się Sko­ro­sze. Pierw­szym wój­tem został czło­wiek wywo­dzący się z tych ziem – Wła­dy­sław Hass. Był potom­kiem mał­żeń­stwa Has­sów (Józefa i Kry­styny), któ­rzy w poło­wie XIX w. nabyli te zie­mie od ówcze­snego pre­zy­denta War­szawy Teo­dora Andraulta de Langerona.

W 1923 r. na tere­nie Sza­mot oddano do użytku fabrykę Zakła­dów Mecha­nicz­nych „Ursus”. Sąsiedz­two prze­my­słu prze­kształ­ciło Cze­cho­wice w osie­dle przy­fa­bryczne. Mimo iż kry­zys lat trzy­dzie­stych wyha­mo­wał roz­kwit miej­sco­wo­ści, wieś liczyła w 1939 r. około 7 tys. miesz­kań­ców i na swoim tere­nie miała szkołę powszechną, poste­ru­nek poli­cji i przy­sta­nek kolejowy.

W latach 1939–1945 Niemcy prze­jęli fabrykę i pro­du­ko­wali tam uzbro­je­nie. W trak­cie wojny, w zakła­dach pro­du­ko­wano nie­le­gal­nie zapal­niczki zwane „sabo­ta­żów­kami” – dochód z nich zasi­lał pol­skie pod­zie­mie. W 1945 r., w trak­cie wyco­fy­wa­nia się wojsk nie­miec­kich z tere­nów Cze­cho­wic pró­bo­wano wysa­dzić zakłady mecha­niczne, jed­nak nie udało się to dzięki akcji pol­skich partyzantów.

Lata wojny to także kon­spi­ra­cja anty­nie­miecka. Na tere­nie Cze­cho­wic dzia­łała 10 kom­pa­nia „Kor­dian” sta­no­wiąca część trze­ciego bata­lionu VI rejonu AK „Hele­nów”. Z tych tere­nów wywo­dzi się rów­nież część bata­lionu „Mio­tła”, który w zgru­po­wa­niu „Radosław”walczył w powsta­niu war­szaw­skim. Powstała też kom­pa­nia 7 pułku „Garłuch-Madagaskar”. W budynku przy ul. Boha­te­rów War­szawy 31 w okre­sie od sierp­nia 1944 do stycz­nia 1945 roku mie­ścił się powstań­czy szpi­tal “Kor­dian” nale­żący do VI rejonu Armii Kra­jo­wej, o czym infor­muje pamiąt­kowa tablica.

Tuż po woj­nie, już w 1945 r. w zakła­dach zaczęto prace stu­dyjne nad pro­duk­cją cią­gnika rol­ni­czego na bazie nie­miec­kiego cią­gnika Lanz-Buldog. Od 1947 r. miej­sco­wość zaczęła się ponow­nie roz­wi­jać dzięki roz­po­czę­ciu pro­duk­cji tego ciągnika.

1 lipca 1952 roku Cze­cho­wice, Sko­ro­sze, Sza­moty, Gołąbki i Grab­kowo zostały połą­czone w jedno mia­sto Cze­cho­wice, które w 1954 r. zmie­niło nazwę na Ursus, aby unik­nąć pomy­łek z mia­stem Cze­cho­wice (obec­nie Czechowice-Dziedzice) na połu­dniu Polski.

Ursus szybko się roz­wi­jał, przede wszyst­kim za sprawą fabryki. W latach 1968–1978 powstało w Ursu­sie naj­więk­sze osie­dle miesz­ka­niowe Niedź­wia­dek skła­da­jące się prze­waż­nie z wyso­kich bloków. 1 sierp­nia 1977 r. Ursus został przy­łą­czony do War­szawy i stał się czę­ścią dziel­nicy Ochota. 1 stycz­nia 1993 roku Ursus został wyłą­czony z Ochoty jako ósma dziel­nica war­szaw­ska. W wyniku zmiany ustroju m.st. Warszawy doko­na­nej na mocy ustawy z dnia 25 marca 1994 roku War­szawa stała się związ­kiem komu­nal­nym 11 gmin, w któ­rego skład wcho­dziła gmina Warszawa-Ursus. Następ­nie, na pod­sta­wie ustawy z dnia 15 marca 2002 roku o ustroju mia­sta sto­łecz­nego War­szawy sto­lica Rze­czy­po­spo­li­tej Pol­skiej mia­sto sto­łeczne War­szawa stało się gminą mającą sta­tus mia­sta na pra­wach powiatu, a Ursus jedną z 18 dzielnic.

25 czerwca 1976 r. w Zakła­dach Mecha­nicz­nych Ursus roz­po­częły się strajki w pro­te­ście prze­ciwko pod­wyż­kom cen żywno­ści. Na kil­ka­na­ście godzin zablo­ko­wane zostały linie kole­jowe co dopro­wa­dziło do bru­tal­nej pacy­fi­ka­cji doko­na­nej przez mili­cję, któ­rych efek­tem były pro­cesy i surowe wyroki dla orga­ni­za­to­rów. W trak­cie pro­te­stów zatrzy­mano pociągi jadące trasą przez Ursus, pró­bo­wano nawet prze­ciąć tory.

Ursus jest jedną z naj­mniej­szych dziel­nic War­szawy pod wzglę­dem powierzchni, jed­nak śred­nią gęstość zalud­nie­nia (5030 osób/km²) ma wyż­szą niż śred­nia War­szawy (3219 osób/km²).

W Ursu­sie znaj­dują się trzy parki: Cze­cho­wicki, Has­sów i Achera (nazwany imie­niem daw­nego posia­da­cza ziem­skiego w Ursu­sie – Fran­ciszka Adolfa Achera, na któ­rego daw­nych tere­nach stoi obec­nie ten park).

włochy

Wło­chy – dziel­nica War­szawy poło­żona w południowo-zachodniej  czę­ści miasta.

Według danych GUS z dnia 31.12.2009 r. dziel­nica ma powierzch­nię 28,63 km² i jest siódmą co do wiel­ko­ści spo­śród 18 dziel­nic War­szawy. Liczy 39 690 miesz­kań­ców, co sytu­uje ją jako czwartą od końca pod wzglę­dem liczby miesz­kań­ców i szó­stą od końca pod wzglę­dem gęsto­ści zaludnienia.

W średnio­wie­czu na okre­śle­nie tych tere­nów sto­so­wano nazwy Sopę­chy i Porzu­cewo. W 1452 r. Porzu­cewo nabył Jan Włoch od Pio­tra Stra­choty. Nazwę wsi z Porzu­cewo na Wło­chy zmie­niła jego sio­strze­nica Kata­rzyna w pierw­szej poło­wie XVI wieku. Alternatywna hipo­teza głosi, że miej­sce to wzięło swą nazwę od wojsk cudzo­ziem­skich, przy­pusz­czal­nie wło­skich, które miały sta­cjo­no­wać nie­opo­dal pola elek­cyj­nego na Woli, co jest jed­nak ze wzglę­dów fak­to­gra­ficz­nych wąt­pliwe, gdyż nazwa pocho­dzi z cza­sów wcześniejszych.

W latach osiem­dzie­sią­tych i dzie­więć­dzie­sią­tych XIX wieku na obsza­rze dzi­siej­szej dziel­nicy powstały trzy forty zewnętrz­nego pier­ście­nia umoc­nień Twier­dzy War­szawa. Są to: Fort V (“Włochy”), Fort VI (“Okęcie”) oraz Fort VII (“Zbarż”).

W latach 20. XX w. po roz­par­ce­lo­wa­niu daw­nego majątku rodziny Koeli­che­nów na miasto-ogród, pro­po­no­wano nada­nie nowo powsta­ją­cej wsi nowej nazwy – Lechów, która miała nawią­zy­wać do pobli­skich Pia­stowa i Cze­cho­wic. Po bada­niach histo­rycz­nych zacho­wano jed­nak dawną nazwę.

Do 1939 roku sie­dziba wiej­skiej gminy Wło­chy. W latach 1939–1951 Wło­chy posia­dały prawa miej­skie. W 1951 mia­sto Wło­chy zostało przy­łą­czone do War­szawy jako część admi­ni­stra­cyj­nej dziel­nicy Ochota. Od 1994 wraz z kil­koma innymi dziel­ni­cami (m.in. Rako­wem i Okę­ciem) weszły w skład gminy Warszawa-Włochy. W 2002 gmina stała się samo­dzielną dziel­nicą Wło­chy m. st. Warszawy.

wola

Wola – dziel­nica War­szawy poło­żona w zachod­niej czę­ści miasta.

Dawna dziel­nica prze­my­słowa, słynna z elek­cji pol­skich kró­lów i sil­nego ruchu robot­ni­czego, obec­nie nabiera cha­rak­teru ogól­no­miej­skiego. Na Woli znaj­duje się wiele obiek­tów i tere­nów prze­my­sło­wych, czę­sto zanie­dba­nych, które obec­nie są burzone, spo­ra­dycz­nie remon­to­wane i prze­bu­do­wy­wane w nowo­cze­sne cen­tra biu­rowe lub luk­su­sowe powierzch­nie miesz­kalne (np. Fabryka Koro­nek na Powąz­kach). Trzy z nich zamie­niono w muzea zwią­zane z prze­my­słem – Muzeum Prze­my­słu w Fabryce Norblina, Muzeum Gazow­nic­twa w Sta­rej Gazowni oraz stara elek­trow­nia tram­wa­jowa stała się sie­dzibą Muzeum Powsta­nia Warszawskiego.

Według danych GUS z dnia 31.12.2009 r. dziel­nica ma powierzch­nię 19,26 km² i liczy 137 692 miesz­kań­ców. Według danych Urzędu Dziel­nicy Wola w lutym 2012 na Woli zamel­do­wane było 128 895 osób osób na pobyt stały i 4 708 osób osób na pobyt czasowy.

XVII w. na polach wol­skich odby­wały się wybory kolej­nych kró­lów pol­skich pod­czas wol­nych elek­cji. Tutaj w obro­nie War­szawy przez woj­skami rosyj­skimi w 1831 r. wal­czyli Józef Sowiń­ski i Józef Bem. W cza­sie powsta­nia war­szaw­skiego woj­ska nie­miec­kie masowo mor­do­wały lud­ność cywilną Woli.

Źródło: Wiki­pe­dia